Klasztor Trojański
Według kroniki klasztornej początki tego zabytku sięgają przełomu XVI i XVII wieku. Został on założony przez nieznanego bułgarskiego zakonnika, początkowo jako niewielkie schronisko. Legenda głosi, że pewnego dnia zatrzymał się tu duchowny, zmierzający do Rumunii z ikoną Najświętszej Bogurodzicy Trójręcznej. Po krótkim odpoczynku dwukrotnie ruszał w drogę, ale za każdym razem jego koń padał pod ciężarem ikony. Wtedy to podróżny zrozumiał, że miejsce cudotwórczej ikony jest właśnie tu. Odtąd stała się jego symbolem. Stopniowo, mimo wielu trudności, klasztor rozrastał się dzięki działalności bractwa trojańskiego oraz poparciu pielgrzymów i okolicznej ludności. Z czasem stał się on centrum piśmiennictwa narodowo-religijnego, co było szczególnie istotne, gdyż ziemie bułgarskie były pod panowaniem Turcji. W 1830 r. klasztor uzyskał niezależność przez uznanie go za patriarchalny. Miał być wspólnym domem, w którym żaden z zakonników nie mógł posiadać niczego na własność. W klasztornej bibliotece zachowało się wiele cennych dokumentów dotyczących reguł i obrzędów liturgicznych.
Tekst i zdjęcia: Borys Czonkow
|
